(przyp. wiem, że niski gatunkowo, ale coś w sobie ma no;)

cheers!

cheers!

Pogoda dziś była jaka była, a dla mnie i tak świeciło słońce(zaliczyłem egzamin który mnie wpieniał całe wakacje ;D) i z tej okazji postanowiłem dziś napisać pierwszą w życiu recenzję.

Nie „owijając bawełny” biorę się do dzieła. Pierwsze co się rzuca w oczy to okładka. Pomnikowy Maxxi i bezoczna i beznosna Bliss, a pomiędzy nimi jakiś gruby melanż. To już daje sporo do myślenia. Nowy image? Jednak na odwrocie okładki znajdujemy znajome nam już frazy takie jak: Not Going Home, Feel Me, Sun to Me. Po włączeniu płyty wszystko staje się jasne.

Od progu wita nas porywający beat i nawijka Maxxiego. Cała mieszanka jest świeża i pachnąca. Zaczynają się bezwarunkowe ruchy kończyn dolnych oraz głowy. Jest prawidłowo. Dalej jest coraz lepiej, po Feel Me które się jakoś niewiele zmieniło, Faithless raczy nas świeżynką: „Crazy Bal’heads”(w klimatach reggae). „Comin’ Around” to klasyczna balladka w ich wykonaniu,  jednak z fikuśnym tanecznym podkładem. Po tej części płyty czujemy się wyciszeni, ale spodziewamy się, że zaraz będzie się działo… I się dzieje!

„Tweak your nipple” to już kawał dobrego uniwersalnego house’u ze znajomym wokalem. I znowu adagio. „Flyin Hi” to ładny, trochę usypiający utworek jednak pasujący do reszty. Z „Love is my Condition” jest nie inaczej. Bardzo dobrze zbilansowany, z kobiecym wokalem: awesome. „Feelin good” budzi nas z tej sielanki. Beat koło 130 bpm, wokal Dido, świetne efekty, znajome podrygiwanie głowy i stopy, czyli wszystko to co tygryski lubią najbardziej.  Hm, mam wrażenie, że pewni fani Insomnii mogą mieć do tego kawałka jakieś obiekcje. Ich problem „North star” – sukcesywnie wkręcający się na obroty utwór, znów wokal Dido(?). Dobrze nastraja. O „Sun to Me” to nie ma co pisać bo to każdy wie. Jest tylko delikatnie zmienione. Końcowe „Scandalous” to intrygujący kawałek z  naturalnym beatem, tłustym basem również z prawdziwej gitary.

PODSUMOWANIE: Po przesłuchaniu płyty zdecydowanie nie czuję, że straciłem czas. Faithless na tej płycie nie eksperymentuje za bardzo z dźwiękami, ale za to klasycznie, po staremu nas buja. Klasyczne brzmienie w nowych aranżacjach.  Szkoda, że tylko 11 kompozycji, ale za to długich(co też jest nowością w przypadku Faithless).

Generalnie, bardzo świeżo i fajnie.

8.5

Już od dobrego roku jaram się na ten film. A gwoli ścisłości nie na film(Bo jakoś mnie nie kręcą kolesie w fikuśnych ubrankach, na jeszcze bardziej fikuśnych motorkach.  Olivia Wilde to już inna sprawa ), tylko jego oficjalny soundtrack.

A dlaczego? A dlatego, że został przygotowany przez…

NICH!

Taaaak jest! DAFT PUNK! Mój najulubieńszy(?) duet.

Nie mam co do tego soundtracka jakichś specjalnych oczekiwań, bo to w końcu OST, a nie album, ale ludzie… to wciąż DP. Było pełno spekulacji, jaka tam się znajdzie muzyka,a o liczbie fake’ów w internecie to już nie wspomnę.

Tak czy owak, ostatnio pojawiły się na jutubie oficjalne kawałki. Jak się spodziewałem są niezłe, ale niestety nie porywające:( Mam nadzieję, że na oficjalnie wydanej płytce będzie to jakoś lepiej skomponowane, bo nie po to czekałem 5 lat… 5 LAT! żeby dostać zbiór zapętlonych utworów.  Nie no wierzę w chłopaków, będzie dobrze.

Korzystając z okazji, zapraszam wszystkich innych fanów Daft Punk, na pierwsze i zarazem najlepsze forum fanów tego duetu w Polsce: www.DAFTPUNK.pl

cheers!

Po bardzo długim czasie postanowiłem znów pisać.  Tak jest: hurrrrrra…

Jednakowoż, zmieni się formuła tego bloga. Nie będę pisał tylko o muzyce elektronicznej, ale ogólnie o muzyce. A i czasem wrzucę jakieś przemyślenia czy kapkę sportu(żeby być precyzyjnym – kosza;).  To by było tyle na start.

cheers!